در مکزیک، تقویم بومیان و گاهشماری کاتولیک در هم تنیدهاند. هر نوامبر مردگان به خانه بازمیگردند، در ژوئیه مردمان اواخاکا بر تپه میرقصند و هر ژانویه پاراچیکوهای نقابدار شهری در چیاپاس را پر میکنند.
عکس: Miguel Angel Mandujano Contreras، CC BY-SA 4.0، از ویکیانبار
بسیاری از بزرگترین جشنهای مکزیک در جایی ایستادهاند که سنت بومیان و سال کاتولیک به هم میرسند. روز مردگان با روز همهٔ مقدسان و روز ارواح و با پایان برداشت ذرت همزمان است؛ گلاگتسای اواخاکا جشنهای کهن ذرت را با جشن مریم کارملی درآمیخته است؛ و پاراچیکوها با نقابهایی که خانوادههای محلی میتراشند برای قدیسان کاتولیک میرقصند.
روز مردگان و پاراچیکوها در فهرست معرف میراث فرهنگی ناملموس بشری یونسکو ثبت شدهاند و هر سه جشن هنوز پیش از هر چیز مناسبتهای خود مردماند، نه نمایشهایی برای گردشگران.
Día de Muertos
در گذر اکتبر به نوامبر، خانوادههای مکزیکی درگذشتگانشان را برای دیداری کوتاه به خانه فرا میخوانند. محرابهایی با گل همیشهبهار، شمع و غذای محبوب رفتگان میسازند، گورها را میآرایند و در برخی شهرها تمام شب در گورستان بیدار میمانند.
۱ تا ۲ نوامبر ۲۰۲۶محاسبهشده
Fiesta Grande de Enero — Parachicos
هر ژانویه، نزدیک به سه هفته، رقصندگان چیاپا د کورسو نقابهای چوبی کندهکاریشده بر چهره میزنند، ماراکا میلرزانند و از صبح تا شب تندیس قدیسانشان را در کوچهها میگردانند؛ در «جشن بزرگ» این شهر.
۴ تا ۲۳ ژانویهٔ ۲۰۲۷محاسبهشده
Guelaguetza
هر ژوئیه در دو دوشنبه، گروههایی از هشت منطقهٔ اواخاکا از تپهٔ فورتین بالا میروند تا رقصها، موسیقی و جامههایشان را نمایش دهند؛ نامدارترین گردهمایی بومیان از این دست در مکزیک، با یک ماه جشنوارهٔ غذا، مسکال و صنایعدستی در کنارش.
۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۷تخمینی