کارناوال ناتینگ هیل

سه روز در خیابان

آخر هفته شنبه با «پانوراما»، مسابقهٔ ملی گروه‌های استیل‌بند، آغاز می‌شود. یکشنبه ساعت شش صبح با «ژوُوِر» شروع می‌شود و سپس ساکنان محله و شرکت‌کنندگان کارناوال را افتتاح می‌کنند. این روز از آنِ کودکان است که با لباس‌هایی که با دقت ساخته شده رژه می‌روند، و از آنِ «داتی مس» بی‌قاعده. دوشنبه اوج کارناوال است و گروه‌های نقاب‌پوش بزرگسالان پس از یک سال آماده شدن به مسیر رژه می‌آیند. از ظهر تا ساعت هفت عصر دستگاه‌های صوتی ثابت می‌نوازند؛ سنتی که ریشه در فرهنگ جامائیکا و موسیقی رگی دارد، هرچند امروز از «ریر گروو» تا «هاوس» همه چیز از آن‌ها شنیده می‌شود.

«مس» بازی

به گروه‌های لباس «مس بند» می‌گویند که کوتاه‌شدهٔ «ماسکه‌رید» یا نقاب‌پوشی است. شمار آن‌ها به پنجاه می‌رسد، از جمله گروه‌های کودکان، گروه‌های برزیلی و گروه‌های «داتی»، و هر گروه هر سال لباس‌هایش را پیرامون موضوعی تازه طراحی می‌کند. لباس‌ها در «مس کمپ» ساخته می‌شوند که محل گردهمایی محله هم هست؛ هر سال از ژوئن تا اوت، با هزاران پر و جواهر، سیم، میله‌های فایبرگلاس، فوم و پارچه، حدود پانزده هزار لباس دوخته می‌شود. هر کسی می‌تواند لباسی بخرد و به گروهی بپیوندد، و داوران گروه‌ها را در نقطهٔ داوری خیابان گریت وسترن ارزیابی می‌کنند.

از سنت پنکراس تا خیابان

در ۱۹۵۸ ناتینگ هیل صحنهٔ شورش‌های نژادی بود. در ژانویهٔ ۱۹۵۹ کلودیا جونز، روزنامه‌نگار و فعال اهل ترینیداد که اغلب «مادر کارناوال» خوانده می‌شود، یک «کارناوال کارائیبی» را درون تالار شهر سنت پنکراس برگزار کرد. در غرب لندن، رون لاسلت گروه استیل‌بند راسل هندرسون را به جشن خیابانی کودکانش دعوت کرد؛ نوازندگان که پن‌ها را به گردن آویخته بودند نوازان راه افتادند و مردم پشت سرشان به خیابان‌ها آمدند. در ۱۹۶۶ او «بازار و نمایش ناتینگ هیل» را برپا کرد که نخستین کارناوال بیرونی ناتینگ هیل بود. در دههٔ ۱۹۷۰ گروه‌های لباس و استیل‌بند از جزیره‌های گوناگون و نخستین دستگاه‌های صوتی به آن پیوستند و کارناوال بزرگ‌تر شد. در ۲۰۲۶ کارناوال شصتمین سالگرد خود را جشن گرفت.