کارناوال بارانکیا

چهار روز پیش از روزهٔ بزرگ

کارناوال بارانکیا گنجینه‌ای از رقص‌ها و موسیقی‌های بسیاری از فرهنگ‌های منطقه‌ای کلمبیا است و سنت‌های اروپایی، آفریقایی و بومی را درهم می‌آمیزد. از رقص‌هایش «پالوته‌ئو»ی اسپانیایی، «کونگو»ی آفریقایی و «میکو ای میکاس» بومی‌اند. موسیقی‌اش بیش از همه کومبیاست که با گروه‌های طبل و سازهای بادی نواخته می‌شود و ارابه‌ها، جامه‌ها و نقاب‌های دست‌ساز همه‌جا دیده می‌شوند. گروه‌های نمایشی سیاستمداران و رویدادهای روز را به طنز می‌گیرند. کارناوال در ۲۰۰۲ میراث فرهنگی ملی شد و در ۲۰۰۳ یونسکو آن را شاهکار میراث شفاهی و ناملموس بشری خواند.

کارناوال شنبه با «نبرد گل‌ها» آغاز می‌شود که نخستین بار در ۱۹۰۳ برای جشن پایان «جنگ هزارروزه» برگزار شد. یکشنبه و دوشنبه «رژهٔ بزرگ»، که از ۱۹۶۷ برپاست، همراه با جشنوارهٔ گروه‌های موسیقی کارائیبی و لاتین برگزار می‌شود. سه‌شنبه کارناوال با خاک‌سپاری «خوسلیتو کارناوال» که همهٔ شهر در سوگش است به پایان می‌رسد. شعار کارناوال «کین لو بیبه، اس کین لو گوسا» است؛ یعنی کسی که آن را زندگی کند، از آن لذت می‌برد.

پیش از کارناوال

جشن‌ها به‌طور غیررسمی درست پس از سال نو آغاز می‌شوند. پیش‌کارناوال رسماً با خواندن «فرمان کارناوال» آغاز می‌شود؛ شهردار به نشانه کلیدهای شهر را به ملکهٔ کارناوال می‌سپارد و ملکه «فرمانی» دربارهٔ آنچه روا و ناروا است می‌خواند. ملکه در پنجشنبهٔ پیش از نبرد گل‌ها تاج بر سر می‌گذارد و در جمعهٔ پیش از کارناوال «لا گواچرنا»، رژه‌ای شبانه که از ۱۹۷۴ برگزار می‌شود و مهم‌ترین برنامهٔ پیش‌کارناوال شمرده می‌شود، برپاست. «شاه مومو» از ۱۸۸۸ از شخصیت‌های اصلی کارناوال است و نخستین ملکه در ۱۹۱۸ برگزیده شد.