کارناوال سیاه‌ها و سفیدها

نخست سیاه، سپس سفید

«کارناوال دِ نگروس ای بلانکوس» از سنت‌های آندی و اسپانیایی در سان خوان دِ پاستو، در جنوب غربی کلمبیا، برآمده و به شهرهای دیگر نارینیو هم رسیده است. تاریخ آن با جشن‌های کهن ماهِ مردمان «پاستو» و «کیاسینگا» هم‌زمان است؛ فرهنگ‌هایی کشاورز که برای ماه می‌رقصیدند و از خورشید می‌خواستند از کشتزارهایشان نگهبانی کند.

روز سیاه‌ها به دوران استعمار برمی‌گردد. پس از شورش بردگان در ۱۶۰۷، سیاه‌پوستانِ به بردگی گرفته‌شده در پوپایان روزی خواستند که در آن به‌راستی آزاد باشند و تاج اسپانیا ۵ ژانویه را به آنان داد. رسم بازی با رنگ سیاه به جنوب و تا پاستو رسید و در دههٔ ۱۸۵۰ در آنجا رایج بود. روز سفیدها در ۱۹۱۲ زاده شد، هنگامی که گروهی از خیاطان در بامداد روز سه پادشاه به روی یکدیگر پودر صورت پاشیدند و فریاد زدند «زنده باد سفیدها!». یونسکو شرح می‌دهد که مردم یکدیگر را نخست با آرایهٔ سیاه و سپس با تالک سفید رنگ می‌کنند؛ کاری که نماد برابری است و همهٔ شهروندان را گرد هم می‌آورد.

ارابه‌ها و خانوادهٔ کاستانیدا

در ۱۹۲۹ خانواده‌ای از مهاجران که با استرها، طوطی‌ها و خوک‌هایشان از پوتومایو می‌آمدند، ناخواسته به رژهٔ کارناوال کشیده شدند و مردم با نام «خانوادهٔ کاستانیدا» در خیابان‌ها برایشان هورا کشیدند؛ هر سال در ۴ ژانویه یادشان گرامی داشته می‌شود. از دههٔ ۱۹۳۰ صنعتگران محلی ارابه‌هایی غول‌آسا از مجسمه‌های کاغذی ساختند و در دههٔ ۱۹۵۰، به رهبری استادکار آلفونسو سامبرانو، پیکره‌ها به حرکت درآمدند. کارناوال در ۲۰۰۱ میراث فرهنگی ملی شد و در ۲۰۰۹ در یونسکو ثبت شد. در هفته‌های پیش از آن، بسیاری از خانه‌ها به کارگاه بدل می‌شوند و همسایه‌ها با هم جامه و ارابه می‌سازند.