اسالا پراهرای کندی

یادگار پادشاهان

معبد کندی آنچه را که به گفتهٔ خودش دندان نیش چپ بوداست نگهداری می‌کند. به روایت معبد، شاهزاده‌خانم همامالا و شاهزاده دانتا در ۳۱۰ میلادی، در دوران پادشاهی کیتسیریمِوان، آن را از پادشاهی کالینگا به سریلانکا آوردند؛ پادشاه با رژه‌ای چنان باشکوه از آن تجلیل کرد که به رویدادی سالانه برای طلب باران بهنگام و برداشت خوب تبدیل شد. هر که یادگار را در دست داشت فرمانروای راستین شمرده می‌شد: در پادشاهی‌های آنورادهاپورا، پولوناروا، کوته و سرانجام کندی، رژهٔ دالادا نشان می‌داد نگهبان آن کیست. پس از آنکه بریتانیا در ۱۸۱۵ پادشاهی کندی را گرفت، نگهداری یادگار به جامعهٔ راهبان بودایی سپرده شد و از آن پس متولی غیرروحانی ارشد، «دیاوادانا نیلامه»، رژه را سازمان می‌دهد.

جشن امروزی را آمیزهٔ دو رژه می‌دانند: اسالا پراهرا، آیینی برای درخواست باران از خدایان، و دالادا پراهرا برای دندان مقدس. چهار زیارتگاه (دِوالِه) خدایان نگهبان ناتا، ویشنو و کاتاراگاما و الههٔ پاتینی در آن شرکت دارند. جشن آن‌ها با «کاپ سیتوویما» آغاز می‌شود: درخت جوان و تبرک‌شدهٔ جک‌فروت بریده و در هر زیارتگاه کاشته می‌شود و سپس پنج شب رژه درون محوطهٔ زیارتگاه‌ها برگزار می‌شود. منجم رسمی ساعت‌های فرخنده را برای هر مرحله تعیین می‌کند و شلیک توپ، که در سراسر شهر شنیده می‌شود، لحظه‌های مهم را اعلام می‌کند.

کومبال، راندولی و بریدن آب

سپس رژه‌های خیابانی آغاز می‌شود: پنج شب رژهٔ کومبال و پنج شب رژهٔ راندولی، که نامش از تخت‌روان‌هایی گرفته شده که ملکه‌های پادشاهان کندی را حمل می‌کردند. شلاق‌زنان و آکروبات‌بازان گوی آتشین پیشاپیش راه را باز می‌کنند و پس از آن‌ها پرچمداران بودایی و «پرامونا رالا»، مقام پیشرو، سوار بر نخستین فیل می‌آیند. پشت سرشان طبل‌نوازان و رقصندگان کندیایی، فیل‌های دیگر، نوازندگان و پرچمداران، و گروهی از خوانندگان سفیدپوش هستند که آمدن فیل عاج‌دار معبد را اعلام می‌کنند؛ فیلی که صندوقچهٔ مقدس را زیر سایبانی گنبدی حمل می‌کند. دیاوادانا نیلامه با جامهٔ آیینی کندیایی پشت آن گام برمی‌دارد. رژه‌های چهار زیارتگاه از پی می‌آیند؛ زیارتگاه کاتاراگاما با رقص طاووس «کاوادی» و زیارتگاه پاتینی با تنها رقصندگان زن در کل پراهرا.

رژهٔ بزرگ راندولی در شب بدر ماه نیکینی است. در ساعت‌های آغازین بامداد پس از آن، صندوقچه به معبد گدیگه در اسگیریا برده می‌شود و رژه‌های چهار زیارتگاه برای آیین بریدن آب، «دیا کپیما»، به گتامبه در کنار رود مهاولی می‌روند. بعدازظهر همان روز رژه‌ای روزانه دوباره از کندی می‌گذرد و پراهرا زمانی پایان می‌یابد که نامهٔ اعلام پایان موفقیت‌آمیز آن، «پراهرا سندشایا»، به رئیس‌جمهور سپرده شود. به شمارش معبد، پراهرای ۲۰۲۶ هزار و هفتصد و شانزدهمین بود.