لوی کراتونگ

رها کردن آرزو

«لوی» یعنی شناور کردن و «کراتونگ» ظرف کوچک آراسته‌ای است. کراتونگ سنتی از برشی از تنهٔ درخت موز یا گیاه سوسن عنکبوتی، برگ‌های تاشدهٔ موز و گل ساخته می‌شود و شمعی و سه چوب عود در آن است و گاهی سکه‌ای هم به‌عنوان پیشکش. در شب ماه تمام مردم شمع را روشن می‌کنند و کراتونگ را بر رود، آبراه یا برکه‌ای می‌گذارند و هنگامی که دور می‌شود آرزو می‌کنند. بسیاری از تایلندی‌ها این کار را برای سپاس از «خونگخا»، الههٔ آب، انجام می‌دهند.

ادارات دولتی، شرکت‌ها و سازمان‌ها کراتونگ‌های بزرگ و آراسته‌ای به آب می‌اندازند و اغلب با هم رقابت می‌کنند، و آتش‌بازی و مسابقهٔ زیبایی هم بخشی از این شب شده است.

ریشه‌های کهن، جشن امروزی

این رسم با سنت‌های هندو و برهمنی پیوند دارد که از دیرباز به این منطقه رسیده بودند، و کهن‌ترین تصویر شناخته‌شده از رها کردن کراتونگ نقش‌برجسته‌ای در معبد بایون کامبوج از پایان سدهٔ دوازدهم یا آغاز سدهٔ سیزدهم است. تاریخ‌نگاران یادآور می‌شوند که این جشن پیش از جنگ جهانی دوم بیرون از نخبگان بانکوک چندان شناخته نبود و از دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، با یاری ملی‌گرایی، ترانه‌ای پرطرفدار و تلاش برای جذب گردشگر، در سراسر کشور گسترش یافت.

جشن‌های ماه تمام مشابهی در کشورهای همسایه هم هست، از جمله «تازاونگ‌داینگ» در میانمار و «بون اوم توک» در کامبوج.

فانوس‌ها بر فراز چیانگ‌مای

در چیانگ‌مای، لوی کراتونگ با یی پنگ هم‌زمان است، سنت شمال تایلند در رها کردن فانوس‌های آسمانی. لوی کراتونگ بر کراتونگ‌های شناور روی آب استوار است و یی پنگ آسمان را از نورهای بالارونده پر می‌کند و این دو با هم، چیانگ‌مای را پرآوازه‌ترین جای گذراندن این جشن کرده‌اند.