پرش زمینی در جزیرهٔ پنتکاست

زنی بر درخت

در ۱۹۵۹ رئیس قبیله‌ای که خود پرشگری نامدار بود، داستان این پرش را برای دیوید اتنبرو بازگفت. زنی از دست شوهرش گریخت و از درختی بالا رفت؛ مرد هم به دنبالش بالا رفت و وقتی زن او را به پریدن به مبارزه طلبید، هر دو پریدند ــ اما زن پنهانی پیچک‌هایی به مچ پایش بسته بود. زن زنده ماند و مرد مُرد و مردان دیگر، شرمگین از اینکه یکی از آنان فریب خورده، برجی بلندتر از درخت ساختند تا دلیری‌شان را نشان دهند. روایت‌های دیگری از این داستان نیز در جزیره گفته می‌شود.

پرش زمینی با برداشت یام پیوند دارد: باور بر این است که پرشی خوب به برداشتی پربار کمک می‌کند، تندرستی پرشگران را افزایش می‌دهد، بیماری‌های فصل بارانی را دور می‌کند و نشانهٔ دلیری است. در میانهٔ قرن نوزدهم مبلغان مسیحی جزیره‌نشینان را به کنار گذاشتن آن واداشتند، اما پس از استقلال وانواتو در ۱۹۸۰ دوباره زنده شد. زمان‌بندی اهمیت دارد: در ۱۹۷۴، هنگامی که پرشی در میانهٔ فصل بارانی برای ملکه الیزابت دوم ترتیب داده شد، پیچک‌ها به اندازهٔ کافی کشسان نبودند و یکی از پرشگران سقوط کرد و بعد بر اثر جراحت درگذشت.

برج و پیچک‌ها

برج بهتر است در فصل خشک ساخته شود و ساختنش دو تا پنج هفته طول می‌کشد؛ بیست تا سی مرد درخت می‌بُرند، زمین را پاک می‌کنند، سنگ‌ها را برمی‌دارند و خاک را شخم می‌زنند تا نرم شود. درختی شاخه‌زده هستهٔ برج است و داربستی که با پیچک به هم بسته شده آن را استوار می‌کند؛ سکوها حدود دو متر از جلوی برج بیرون می‌زنند، پایین‌ترین حدود ۱۰ متر بالای زمین و بالاترین نزدیک نوک برج. پایه‌های سکوها طوری ساخته می‌شوند که هنگام پرش بشکنند تا سکو به پایین بچرخد و بخشی از نیرو را بگیرد. پیچک‌ها را یکی از بزرگان روستا انتخاب می‌کند و بی هیچ محاسبه‌ای با وزن هر پرشگر جور می‌کند: اگر زیادی بلند باشد پرشگر به زمین می‌خورد و اگر زیادی کوتاه باشد به برج برمی‌خورد. در دوران آماده‌سازی مردان از زنان دوری می‌کنند و شب پیش از پرش زیر برج می‌خوابند تا ارواح پلید را دور کنند.

پرش

پیش از سپیده‌دم پرشگران خود را می‌شویند، به تن روغن نارگیل می‌مالند و بدنشان را می‌آرایند و زنان برای پشتیبانی از آنان می‌رقصند. ده تا بیست مرد از یک روستا ممکن است بپرند؛ از کم‌تجربه‌ترین‌ها روی پایین‌ترین سکوها آغاز می‌شود و با باتجربه‌ترین‌ها نزدیک نوک برج پایان می‌یابد. پرشگر پیش از پرش می‌تواند سخنی بگوید یا آوازی بخواند؛ سپس دست‌ها را روی سینه ضربدری می‌کند، سر را جمع می‌کند و با سرعتی تا حدود ۷۲ کیلومتر در ساعت فرو می‌افتد تا شانه‌اش به زمین بساید. به محض فرود، روستاییان به یاری‌اش می‌شتابند. برای پسران این پرش آیین گذار است: وقتی پسری نخستین پرش خود را در برابر بزرگان انجام می‌دهد، مادرش شیئی از کودکی او را در دست دارد که پس از پرش دور انداخته می‌شود، نشانهٔ آنکه پسر مرد شده است.