هوموو

هو کردن گرسنگی

«هوموو» در زبان گا یعنی «هو کردن گرسنگی». بنا بر سنت شفاهی گا، این مردم در کوچ و در آغاز سکونت در کرانه‌های آکرای بزرگ امروزی گرفتار قحطی سختی شدند. کاشتند، در سکوت منتظر ماندند و نثار کردند، و وقتی باران بازگشت و محصول رسید، با ریشخند گرسنگی‌ای که نزدیک بود نابودشان کند جشن گرفتند.

دولت گا از چند قلمرو سنتی خودگردان تشکیل شده، از جمله نونگوا، اوسو، لا، تشی، تما و گا ماشی، که هر یک گاه‌شمار آیینی خود را دارد. جشن‌ها آگاهانه با فاصله برگزار می‌شوند تا کسانی که به بیش از یک شهر پیوند دارند بتوانند در هر کدام شرکت کنند. نونگوا که از کهن‌ترین شهرهای گا به شمار می‌آید، به رسم سنتی نخست جشن می‌گیرد و تشی آخر.

از سکوت تا طبل

هوموو با سکوت آغاز می‌شود. حدود ماه مه، شورای سنتی گا در جامعه‌های گا طبل‌زنی و سروصدا را ممنوع می‌کند؛ دوره‌ای از خویشتن‌داری و آمادگی. با رسیدن محصول، نخستین ذرت برداشت می‌شود و خانواده‌ها کپوکپوی آماده می‌کنند. سپس چشمگیرترین آیین، «کپاشیمو»، فرا می‌رسد: رؤسا و بزرگان در شهر می‌گردند و کپوکپوی را در فضاهای عمومی می‌پاشند، اعلامی که گرسنگی شکست خورده است. تنها پس از پایان این آیین است که طبل‌ها بازمی‌گردند و رژه، موسیقی و رقص خیابان‌ها را پر می‌کند. کسانی که در جای دیگری زندگی و کار می‌کنند برای جشن به خانه برمی‌گردند و دوقلوها هم جشن ویژهٔ خود را دارند.