جشن ماسکارا

انبوهی از چهره‌ها

«ماسکارا» را هنرمندی به نام الی سانتیاگو از واژهٔ انگلیسی «mass» به معنای انبوه و واژهٔ اسپانیایی «cara» به معنای چهره ساخت؛ بازی‌ای با «ماسکارا»، واژهٔ فیلیپینی برای نقاب. نقاب‌ها همیشه خندان‌اند و باکولود «شهر لبخند» خوانده می‌شود.

نخستین جشن در ۱۹۸۰، سالی دشوار، برگزار شد: قیمت شکر، محصول اصلی منطقه، سقوط کرده بود و در آوریل کشتی «دون خوان» که بسیاری از مردم نگروس را از مانیل به خانه می‌آورد، پس از برخورد غرق شد. دولت شهر به رهبری شهردار خوزه مونتالوو بودجه‌ای کنار گذاشت و از هنرمندان، گروه‌های مدنی و بازرگانان خواست «جشن لبخند» برپا کنند؛ اعلامی که هرچه روزگار سخت باشد، باکولود از آن گذر خواهد کرد. نخستین ماسکارا در روز منشور شهر، ۱۹ اکتبر ۱۹۸۰، برگزار شد.

نقاب، نور و رقص خیابانی

اوج جشن مسابقهٔ رقص خیابانی است: گروه‌هایی از مدرسه‌ها و محله‌ها (بارانگای‌ها) با نقاب و جامهٔ رنگارنگ در خیابان‌ها می‌رقصند و سپس روی صحنه اجرا می‌کنند و بخش محله‌ها رویداد اصلی است. چند شب پیش از آن، «ماسکارای برقی» رقصندگانی با چراغ‌های نئون و ال‌ای‌دی و ارابه‌های نورانی را به خیابان لاکسون می‌آورد؛ یک کیلومتر صحنه، دکه، کافه و خوراک. مسابقهٔ زیبایی، مسابقهٔ گروه‌های طبل و شیپور، جشنوارهٔ غذا، کنسرت و نمایشگاه‌ها هم در برنامه است.