سیتنده مای

روزی بی سرباز

قانون اساسی نروژ در ۱۷ مهٔ ۱۸۱۴ در ایدسوول امضا شد و سومین قانون اساسی مکتوب کهنی است که هنوز به کار می‌رود. جشن‌ها کمی پس از آن خودجوش میان دانشجویان آغاز شد، اما تا وقتی نروژ با سوئد اتحاد داشت، پادشاه تمایلی به اجازه دادن نداشت و در دههٔ ۱۸۲۰ چند سالی ممنوع شد. در ۱۸۳۳ شاعر، هنریک ورگلاند، یکی از نخستین سخنرانی‌های عمومی را ایراد کرد. نخستین رژهٔ کودکان در کریستیانیا، اسلوی امروز، در ۱۸۶۴ به ابتکار نویسنده، بیورنستیرنه بیورنسون، برپا شد؛ نخست فقط پسران شرکت داشتند و دختران از ۱۸۹۹ پذیرفته شدند. در دوران اشغال آلمان در جنگ جهانی دوم، جشن گرفتن ۱۷ مه اکیداً ممنوع بود.

ویژگی شگفت این روز خصلت غیرنظامی آن است. در سراسر نروژ هر ناحیهٔ مدرسه‌ای رژهٔ کودکان خود را دارد: پرچم مدرسه و پرچم‌های ملی در جلو، سپس دستهٔ موسیقی و پشت سرشان کودکان با پرچم‌های دستی. رژه‌ها اغلب کنار خانه‌های سالمندان و یادمان‌های جنگ درنگ می‌کنند و با سرود ملی، «آری، ما این سرزمین را دوست می‌داریم»، پایان می‌یابند. مردم روبان‌های سرخ، سفید و آبی می‌زنند و بیش از پیش «بوناد»، لباس سنتی، می‌پوشند؛ کودکان «هورا!» می‌گویند، آواز می‌خوانند، سوت می‌زنند و جغجغه تکان می‌دهند.

اسلو و فراتر

در اسلو حدود ۱۰۰ هزار نفر برای رژهٔ اصلی با نزدیک به ۱۰۰ مدرسه و دسته‌هایشان به مرکز شهر می‌آیند؛ رژه از برابر کاخ سلطنتی می‌گذرد، جایی که خانوادهٔ سلطنتی از بالکن به مردم درود می‌گویند، و از تلویزیون پخش می‌شود. رژه‌های شهروندی، «بورگرتوگ»، که هر کسی می‌تواند به آن بپیوندد، سخنرانی‌ها، تاج گل در یادمان‌ها در صبح و در بسیاری جاها شلیک توپ در ظهر هم هست. دانش‌آموزان سال آخر دبیرستان، «روس»ها، به شیوهٔ خود جشن می‌گیرند: تمام شب بیدار می‌مانند و دیرتر در روز رژه‌های خودشان را دارند.