جشن‌های ملی شیلی

دیسیوچو

شیلیایی‌ها جشن‌های ملی‌شان را ساده «دیسیوچو»، یعنی «هجدهم»، می‌نامند. روز ۱۸ یادبود نخستین شورای حکومتی در ۱۸ سپتامبر ۱۸۱۰ و آغاز روند استقلال است و روز ۱۹ افتخارات ارتش را گرامی می‌دارد. هر دو از پنج تعطیل رسمی اجباری کشورند و برافراشتن پرچم شیلی بر همهٔ ساختمان‌های دولتی و خصوصی الزامی است. از آنجا که نزدیک اعتدال بهاری نیمکرهٔ جنوبی است، این تعطیلات جشن بهار هم هست و بسیاری از شیلیایی‌ها به دیدار خانواده یا کنار دریا می‌روند.

جشن‌ها جلوه‌ای از «چیله‌نیداد»، هویت شیلیایی، است. مردم کوئکا، رقص ملی، می‌رقصند و در «فوندا» یا «رامادا»ها ــ مکان‌های موقتی با موسیقی و رقص محلی و خوراک و نوشیدنی سنتی ــ گرد می‌آیند.

سرود شکرگزاری و رژه

چهار مراسم رسمی این روزها را نشان‌گذاری می‌کنند. در یکشنبهٔ پیش از آن، اتحادیهٔ کلیساهای انجیلی مراسم شکرگزاری برگزار می‌کند؛ روز ۱۸ کلیسای کاتولیک «ته دئوم فراکیشی» را برپا می‌کند، سنتی که از ۱۸۱۱ آغاز شد و در ۱۹۷۱ به درخواست رئیس‌جمهور سالوادور آلنده به روی دیگر ادیان گشوده شد. روز ۱۹ رئیس‌جمهور به عنوان فرماندهٔ کل قوا از رژهٔ نظامی بزرگ در پارک اوهیگینز سانتیاگو سان می‌بیند که به‌طور زنده پخش می‌شود و میلیون‌ها تماشاگر دارد؛ پایان‌بخش تعطیلات.