جشنهای بولیوی مردمان آند و آمازون را با قدیسان کاتولیک پیوند میدهند؛ شیطانهایی که در اورورو برای باکرهٔ معدن میرقصند، آرزوهای مینیاتوری که در لاپاز تبرک میشوند و جنگجویان خورشیدِ پرتاج در شهر سان ایگناسیو د موخوس.
عکس: Pame82s، CC BY-SA 4.0، از ویکیانبار
هر سه جشن بولیویایی این اطلس در فهرست معرف میراث فرهنگی ناملموس بشری یونسکو جای دارند: کارناوال اورورو که در ۲۰۰۱ شاهکار خوانده شد، ایچاپکنه پیِستای سان ایگناسیو د موخوس که در ۲۰۱۲ ثبت شد و سفرهای آیینی لاپاز در آلاسیتا که در ۲۰۱۷ ثبت شد.
هر کدام نشان میدهد باورهای بومی چگونه درون جشنهای کاتولیک زنده ماندهاند: خدایان آندی پشت باکرهٔ جشن شمعها در اورورو، اکِکو، خدای آیمارا، که در کلیسای جامع لاپاز تبرک میشود، و اسطورهٔ بنیانگذاری موخوها که در جشن قدیس ایگناتیوس بازگو میشود.
Alasita
از ۲۴ ژانویه، خیابانهای لاپاز از دکههایی پر میشود که همهچیز را در اندازهٔ مینیاتوری میفروشند؛ خانه، ماشین، مدرک دانشگاهی و بستههای اسکناس ریز. آنها را تبرک میکنند و هدیه میدهند به این امید که اصلش در همان سال برسد، زیر نگاه خندان «اکِکو»، خدای فراوانی.
۲۴ ژانویهٔ ۲۰۲۷محاسبهشده
Carnaval de Oruro
در ارتفاعات بولیوی، حدود ۲۸ هزار رقصنده و ۱۰ هزار نوازنده مسیری چهارکیلومتری را تا زیارتگاه «باکرهٔ معدن» رقصکنان میپیمایند؛ شیطانها، لاماچرانان و «کاپورال»ها در کارناوالی که خدایان آندی و قدیسان کاتولیک دیرزمانی است صحنه را با هم تقسیم کردهاند.
۶ تا ۸ فوریهٔ ۲۰۲۷محاسبهشده
Ichapekene Piesta
در شهری که روزگاری مأموریت یسوعیان در ایالت بنیِ بولیوی بود، مردم موخو با هفتهها دعای نُهروزه، رقص و آتشبازی قدیس ایگناتیوس را گرامی میدارند و اوجش رقص «ماچترو»هاست؛ جنگجویان خورشید با تاجهای بزرگ بادبزنی از پر.
۳۰ ژوئیه تا ۲ اوت ۲۰۲۷محاسبهشده