کارناوال اورورو

از مردم اورو تا باکرهٔ معدن

اورورو پیش از رسیدن اسپانیایی‌ها کانون زیارتی جهان آند بود و کارناوالش از آیین‌های پیش از کلمبِ مردم «اورو» برآمده است. هنگامی که اسپانیایی‌ها در سدهٔ هفدهم آیین‌های بومی «ایتو» (Itu) را ممنوع کردند، اوروها آن‌ها را در قالب آیینی کاتولیک در جشن شمع‌ها ادامه دادند و شمایل‌های مسیحی خدایان آندی را پنهان می‌کردند. افسانه می‌گوید در ۱۷۵۶ تصویری از مریم باکره در دالانِ ثروتمندترین معدن نقرهٔ اورورو پدیدار شد و از آن پس کارناوال به احترام «بیرخن دل سوکابون»، باکرهٔ معدن، برپا می‌شود. باکره و شیطانِ مسیحی با «پاچاماما» و روح کوهستان، «تیو سوپای»، درآمیختند.

یونسکو در ۲۰۰۱ کارناوال اورورو را شاهکار میراث شفاهی و ناملموس بشری خواند.

انترادا

بیش از ۲۸ هزار رقصنده و ۱۰ هزار نوازنده در حدود پنجاه گروه در «انترادا» شرکت می‌کنند و مسیر چهارکیلومتری تا زیارتگاه را بیست ساعت بی‌وقفه تکرار می‌کنند. رقص‌ها از سراسر بولیوی می‌آیند: «نگریتوس»، «سایا»ی آفریقایی-بولیویایی، «کاپورالس»، «تینکو»، «یامرادا»، «کویاوادا»، «مورنادا» و بسیاری دیگر؛ اما «دیابلادا»، رقص شیطان‌ها، رقص اصلی کارناوال شده است. زیارت با دو نمایش مذهبی به اوج می‌رسد: یکی دربارهٔ فتح اسپانیا و دیگری، که روحانیان در ۱۸۱۸ افزودند، دربارهٔ پیروزی میکائیل فرشتهٔ مقرب بر شیطان و هفت گناه کبیره. گروه‌های موسیقی نیز پیش از کارناوال جشنوارهٔ ملی خود را دارند.