جشنهای بزرگ ویتنام از تقویم قمری پیروی میکنند؛ تت و بازگشت به خانه، شبِ نیمهٔ پاییز که از آنِ کودکان است، زیارت معبدهای شاهان هونگ و نبردهای روستاییِ قدیس گیونگ در حاشیهٔ هانوی.
عکس: Hoangvantoanajc، CC BY-SA 3.0، از ویکیانبار
جشنهای سنتی ویتنام با تقویم قمری و به وقت ویتنام، یک ساعت عقبتر از چین، حساب میشوند؛ از همین رو معمولاً، ولی نه همیشه، با همتای چینی خود در یک روز میافتند. تت، سال نو قمری، مهمترین جشن سال است و جشن نیمهٔ پاییز در جایگاه دوم.
دو جشن ویتنامی این اطلس در فهرست معرف میراث فرهنگی ناملموس بشری یونسکو ثبت شدهاند: جشن گیونگ معبدهای فو دونگ و سوک در ۲۰۱۰ و آیین پرستش شاهان هونگ در فو تو در ۲۰۱۲.
Tết Trung Thu
در ویتنام، ماه تمامِ نیمهٔ پاییز از آنِ کودکان است؛ دستهروی فانوس پس از تاریکی، فانوسهای ستارهای و نقابها، رقص شیر از خانهای به خانهٔ دیگر و سفرههایی از کیک، میوه و پیکرکهای خمیر برنج.
۲۵ سپتامبر ۲۰۲۶محاسبهشده
Tết Nguyên Đán
سال نو قمری مهمترین جشن ویتنام است؛ زمان بازگشت به خانه، رسیدگی به گور نیاکان، آراستن خانه با شکوفهٔ هلو یا گل زرد «مای»، پیچیدن کیکهای برنجی و دقت به اینکه نخستین کسی که از در وارد میشود کیست.
۶ تا ۸ فوریهٔ ۲۰۲۷محاسبهشده
Hội Gióng
دو روستا در حاشیهٔ هانوی افسانهٔ قدیس گیونگ را دوباره اجرا میکنند؛ کودکی که غولآسا شد و مهاجمان را راند. در فو دونگ نبردی با رقص پرچم، طبل و گونگ در برابر بیستوهشت دختر در نقش سرداران دشمن برپا میشود و در سوک گلهای بامبویی را به معبد میبرند.
۱۱ تا ۱۳ فوریهٔ ۲۰۲۷محاسبهشده
Giỗ Tổ Hùng Vương
در آغاز ماه سوم قمری، میلیونها ویتنامی از کوه نگیا لین در فو تو بالا میروند تا شاهان هونگ، بنیانگذاران افسانهای کشور، را گرامی بدارند؛ با دستهروی تختروانها، طبل و گونگ، پیشکش کیکهای برنجی و آواز «سوان».
۱۶ آوریل ۲۰۲۷محاسبهشده