تت ترونگ تو (جشن نیمهٔ پاییز ویتنام)

جشن کودکان

«تت ترونگ تو» را پس از تت دومین جشن مهم ویتنام می‌دانند و اغلب «جشن کودکان» می‌نامند. به باور سنتی، کودکان بی‌گناه‌ترین مردم و نزدیک‌ترین آنان به زیبایی مقدس و طبیعی جهان بودند. در کهن‌ترین شکلش، این شب برای بزرگداشت اژدهایی بود که باران را برای کشتزارها می‌آورد و مردم ماه را می‌نگریستند تا آیندهٔ برداشت را پیش‌بینی کنند. دعا برای باروری کم‌کم به جشن کودکان بدل شد و در آغاز سدهٔ بیستم در هانوی، این جشن بیش از هر چیز جشن کودکان شده بود.

زیر ماه تمام، کودکان با فانوس‌هایی به شکل‌ها و رنگ‌های گوناگون در تاریکی دسته‌روی می‌کنند و نقاب می‌زنند؛ نقاب‌هایی که روزگاری از خمیر کاغذ بود و اکنون بیشتر پلاستیکی است. فانوس‌های سایه‌ای دست‌ساز، که اغلب چهره‌هایی از تاریخ ویتنام را نشان می‌دهند، از دوران سلسلهٔ لی در سدهٔ دوازدهم بخشی از جشن بوده‌اند، هرچند فانوس‌های کارخانه‌ای تا حد زیادی جایشان را گرفته‌اند.

افسانه‌ها، شیرها و خوراک

جز داستان چانگ‌اِ، که در ویتنام «هانگ نگا» خوانده می‌شود، دو افسانهٔ دیگر هم به این شب پیوسته‌اند. یکی دربارهٔ «کوئی» است که چسبیده به درخت انجیر معابد مقدسی به ماه رفت؛ کودکان فانوس روشن می‌کنند تا راه بازگشت به خانه را به او نشان دهند. دیگری داستان ماهی کپوری است که تمام سال تلاش کرد تا به اژدها بدل شود.

رقص شیر بخش مهمی از جشن است. گروه‌های کودکان و گروه‌های حرفه‌ای در خیابان‌ها اجرا می‌کنند و خانه به خانه می‌روند و اجازهٔ رقص می‌خواهند؛ اگر صاحب‌خانه بپذیرد، شیر برای برکت در خانه می‌رقصد و صاحب‌خانه در عوض پول خوش‌یمنی می‌دهد. کیک‌ها و میوه‌ها را به شکل‌های پرکار می‌چینند؛ خمیر برنج را به شکل جانوران درمی‌آورند و پره‌های پوملو را به شکل خرگوش یا سگ.