فاسناخت بازل

مورگه‌اشترایخ

کارناوال در تاریکی آغاز می‌شود. درست ساعت ۴ بامداد دوشنبه همهٔ چراغ‌های شهر قدیم خاموش می‌شوند و تنها نور از فانوس‌های «کلیک»هاست: فانوس‌های بزرگ نقاشی‌شده که جلوی هر گروه حمل یا روی چرخ رانده می‌شوند و فانوس‌های کوچکی که شرکت‌کنندگان روی سر می‌گذارند. با فرمان «مورگه‌اشترایخ، به پیش!»، همهٔ کلیک‌ها یک مارش را با نی‌لبک و طبل می‌نوازند و در کوچه‌ها راه می‌افتند. در ۷۲ ساعت بعد بسیاری از رستوران‌ها و بارها باز می‌مانند.

سه روز طنز

یونسکو این کارناوال را به مجلهٔ طنز غول‌پیکری تشبیه می‌کند. بیشتر گروه‌ها «سوژه»ای برمی‌گزینند که رویدادهای تازه را به ریشخند می‌گیرد، و آن را روی فانوس‌ها نقاشی می‌کنند، در لباس‌هایشان نشان می‌دهند و به شعر روی برگه‌ها چاپ می‌کنند. بعدازظهر دوشنبه و چهارشنبه «کورتژ»، رژه‌ای با حدود ۱۱ هزار شرکت‌کنندهٔ لباس‌پوشیده، در دو مسیر حلقوی از شهر می‌گذرد: کلیک‌های نی‌لبک و طبل، دسته‌های موسیقی بادی «گوگن‌موزیک»، کالسکه‌هایی که خوراکی پخش می‌کنند و ارابه‌های «واگیس»ها ــ کاریکاتوری از کشاورزان آلزاسی ــ که پرتقال، شیرینی، گل و انبوهی کاغذرنگی به سوی جمعیت پرتاب می‌کنند. شرکت‌کنندگان نقابی به نام «لاروه» بر چهره دارند و قرار است ناشناس بمانند.

سه‌شنبه از آنِ کودکان و خانواده‌هاست که با لباس‌های گوناگون رژه می‌روند. شب، گوگن‌موزیک‌ها روی صحنه‌هایی در مارکت‌پلاتس، بارفوسرپلاتس و کلاراپلاتس کنسرت می‌دهند و از شب دوشنبه تا صبح چهارشنبه همهٔ فانوس‌ها در میدان کلیسای جامع به نمایش گذاشته و شب‌ها روشن می‌شوند. در رستوران‌ها و بارها خوانندگان «شنیتسل‌بانک» شعرهای طنز به آلمانی سوئیسی می‌خوانند. کارناوال ساعت ۴ بامداد پنجشنبه، هنگامی که کلیک‌ها با فانوس‌هایشان وداع می‌کنند، پایان می‌یابد.

هفت سده

تاریخ آغازین فاسناخت ناشناخته است، زیرا اسناد شهر در زمین‌لرزهٔ ۱۳۵۶ نابود شد؛ قدیمی‌ترین سند برجای‌مانده دربارهٔ کارناوال به ۱۳۷۶ بازمی‌گردد. از ۱۹۰۱ «کمیتهٔ فاسناخت» آن را سازمان می‌دهد. حدود ۲۰ هزار نفر از هر سن و پیشینه‌ای در آن شرکت می‌کنند و حدود ۲۰۰ هزار بازدیدکننده به تماشا می‌آیند. یونسکو در ۲۰۱۷ این کارناوال را در فهرست معرف میراث ناملموس ثبت کرد و یادآور شد که به پاسداری از گویش محلی کمک می‌کند و در خانواده‌هایی که نسل‌ها در آن شرکت کرده‌اند منتقل می‌شود.