کارناوال کبک

بونوم

میزبان کارناوال «بونوم کارناوال» است: سفید چون برف، به بلندی هفت پا و وزن ۴۰۰ پوند برف فشرده، با کلاه بافتنی سرخ و شال تیرنشانِ سنت فرانسوی‌کانادایی. او نخستین بار در ۹ ژانویهٔ ۱۹۵۵ کنار دروازهٔ سن‌لویی پدیدار شد و شهردار، ویلفرید آمل، کلیدهای شهر را به او داد ــ آیینی که در آغاز هر کارناوال تکرار می‌شود و او را پادشاه جشن‌ها می‌شناسد. برگزارکنندگان یادآوری می‌کنند که برخلاف پیکره‌های کاهی یا چوبی کارناوال‌های اروپا که در سه‌شنبهٔ اعتراف سوزانده می‌شوند، بونوم در پایان کارناوال تنها می‌رود و زمستان بعد بازمی‌گردد.

شال، شیپور و یخ

لباس سرخ، ترانه‌های کارناوال، شال تیرنشان و پیکرک بونوم سنت‌هایی‌اند که به آغاز کارناوال بازمی‌گردند. «سَنتور فلشه»، شال تیرنشان، در سدهٔ نوزدهم برای بستن پالتو در برابر سرما و نگاه‌داشتن پشت به کار می‌رفت؛ بافتش آمیزه‌ای از شیوه‌های بومیان آمریکا و فرانسوی‌کانادایی‌هاست و کارناوال به زنده ماندنش کمک کرده است. در مسیر رژهٔ شبانه، شیپورهای بلند سرخ یا آبی ــ که صدایشان تا ۱۱۴ دسی‌بل می‌رسد ــ حال‌وهوا را گرم می‌کنند.

محوطهٔ اصلی در دشت‌های ابراهیم است، جایی که مجسمه‌های برفی به نمایش درمی‌آیند و بخشی از پارک به شهربازی زمستانی بدل می‌شود. مراسم گشایش و پایان در کاخ یخی برگزار می‌شود و برنامه شامل ورزش‌های فضای باز چون قایقرانی روی یخ، سورتمهٔ سگ و برف‌کفش، مهمانی‌های رقص در فضای باز و «حمام برف» مشهور است که شرکت‌کنندگان با لباس شنا در برف غلت می‌زنند.

از ۱۸۹۴

جشن گرفتن از اواخر ژانویه تا میانهٔ فوریه سنتی کهن است. شهر کبک نخستین کارناوال زمستانی بزرگ خود را در ۱۸۹۴ برگزار کرد، اما جنگ‌ها و رکود بزرگ آن را قطع کردند و تنها گاه‌به‌گاه بازگشت. در ۱۹۵۴ گروهی از بازرگانان برای رونق اقتصاد شهر جشن‌ها را از نو راه انداختند و بونوم را نمایندهٔ آن برگزیدند و نخستین کارناوال امروزی در ۱۹۵۵ برگزار شد. هر سال حدود ۱۴۰۰ داوطلب در برگزاری آن کمک می‌کنند.