سیریو دِ نازاره

تندیس کنار نهر

ارادت به بانوی ناصره از پرتغال آمد و در سدهٔ هفدهم کشیشان یسوعی آن را به پارا آوردند. بنا بر شناخته‌شده‌ترین روایت، در ۱۷۰۰ مردی از تبار پرتغالی و بومی به نام پلاسیدو تندیس چوبی کوچک و فرسوده‌ای از مریم باکره، به بلندی حدود ۲۸ سانتی‌متر، را کنار نهر موروتوکو در بلم یافت. آن را به خانه برد، اما تندیس بارها به جایی که یافته شده بود بازگشت. حتی وقتی فرماندار دستور داد آن را زیر نگهبانی به نمازخانهٔ کاخ ببرند، دوباره در کلبهٔ پلاسیدو پیدا شد. امروز کلیسای بزرگ بانوی ناصره بر همان جا ایستاده است.

سیریو از ۱۷۹۳ هر سال در بلم برگزار می‌شود. واژهٔ «سیریو» از واژه‌ای لاتین به معنای شمع بزرگ می‌آید؛ دسته‌روی در آغاز شامگاهی و با شمع بود و در ۱۸۵۴ به صبح منتقل شد.

طناب و ردا

دسته‌روی اصلی تندیس را از کلیسای جامع به میدان زیارتگاه می‌برد. تندیس در ارابهٔ کوچکی به نام «برلیندا» جای دارد که طنابی آن را می‌کشد. این طناب نخستین بار در ۱۸۵۵، هنگامی که خیابان‌ها زیر آب رفته بود، به کار رفت و در ۱۸۶۸ رسماً بخشی از دسته‌روی شد. امروز ۴۰۰ متر طول دارد و هزاران مرد و زن در طول مسیر بر سر جایی روی آن رقابت می‌کنند. هر سال ردایی تازه، با طرحی بر پایهٔ موضوع جشن، بر تندیس پوشانده می‌شود. چون بانوی ناصره قدیسهٔ حامی دریانوردان است، قایق‌ها هم در جشن نقش دارند و قایق کوچکی که روزی تندیس را جابه‌جا کرده بود، از ۱۸۸۵ همراه دسته‌روی است.

یونسکو که سیریو را در ۲۰۱۳ ثبت کرد، شرح می‌دهد که تقریباً همهٔ شهر در آن شرکت می‌کنند و جشن فرهنگ و خوراک آمازونی و صنایع دستی محلی مانند اسباب‌بازی‌های تراشیده از چوب نخل را گرد هم می‌آورد. این جشن در ۲۰۰۴ نیز میراث ناملموس ملی برزیل اعلام شده بود.