ماکینای سانتا روزا

برجی بر دوش صد مرد

«ماکینای سانتا روزا» برجی حدود ۳۰ متری است که به احترام روزای ویتربویی، قدیسهٔ حامی شهر، ساخته می‌شود. هر ۳ سپتامبر حدود صد مرد، «فاکینی دی سانتا روزا» یا باربران قدیسه روزا، این سازهٔ حدود ۵۰۰۰ کیلوگرمی را بلند می‌کنند و در مسیری کمی بیش از یک کیلومتر از میدان‌ها و کوچه‌های مرکز قرون‌وسطایی ویتربو، در میان جمعیت مؤمنان و تماشاگران، می‌گذرانند. هر پنج سال طرح تازه‌ای برای ماکینا ساخته می‌شود.

از پیکر قدیسه تا ماکینا

جشن دو بخش دارد. بعدازظهر ۲ سپتامبر ظرف یادگاری حاوی قلب قدیسه روزا با همراهانی در جامه‌های سده‌های چهاردهم تا نوزدهم گردانده می‌شود و شامگاه روز بعد نوبت حمل ماکینا است. این آیین یادآور انتقال پیکر قدیسه در سال ۱۲۵۸، شش سال پس از درگذشتش، از کلیسای کوچکی به کلیسای سانتا ماریا دله روزه است.

نخستین «ماکینا» احتمالاً در ۱۶۸۶ طراحی شد و در سدهٔ هجدهم خاندان‌های اشرافی ویتربو هزینهٔ برج‌هایی هر بار باشکوه‌تر را پرداختند. این تاریخ بی‌حادثه هم نبوده است: در ۱۷۹۰ ماکینا فرو افتاد؛ در ۱۸۰۱ هراسی در جمعیت جان بیست‌ودو نفر را گرفت و ماکینا آتش گرفت و حمل آن چند سالی ممنوع شد؛ و در ۱۸۱۴ برج به عقب کج شد و باربرانی جان باختند.

یکی از چهار

ماکینای سانتا روزا یکی از چهار آیین کاتولیک حمل سازه‌های غول‌آسا بر دوش است که همراه با ستون‌های نولا، سازهٔ آیینی پالمی و کاندلیِری ساساری با هم در فهرست معرف میراث فرهنگی ناملموس بشری یونسکو ثبت شده‌اند. یونسکو شرح می‌دهد که تلاش مشترک و هماهنگ باربران، این جوامع را با احترام و همکاری متقابل به هم پیوند می‌دهد.