جشنهای برزیل از مدرسههای سامبای کارناوال ریو تا آمازون گستردهاند؛ جایی که شهری با طنابی ۴۰۰ متری در پی تندیس کوچکی از مریم باکره راه میرود و دو انجمن گاو در آبی و سرخ با هم رقابت میکنند. ریشهٔ همه در سنتهای پرتغالی، آفریقایی و بومی است.
عکس: Ministério da Cultura، CC BY 2.0، از ویکیانبار
بسیاری از جشنهای بزرگ برزیل ایمان کاتولیک را با سنتهای آفریقایی، بومی و پرتغالی درمیآمیزند. کارناوال با مهاجران پرتغالی آمد و ریتمهای سامبا را که برزیلیهای آفریقاییتبار آوردند در خود گرفت. سیریو دِ نازاره ایمان را با فرهنگ و خوراک آمازونی پیوند میدهد و بومبا مئو بوی، با داستان مرگ و رستاخیز یک گاو، از زندگی بردگان و کارگران روستایی برآمد.
دو جشن برزیلی این اطلس در فهرست معرف میراث فرهنگی ناملموس بشری یونسکو ثبت شدهاند: سیریو دِ نازاره در ۲۰۱۳ و مجموعهٔ فرهنگی بومبا مئو بوی مارانیائو در ۲۰۱۹.
Círio de Nazaré
در دومین یکشنبهٔ اکتبر، حدود دو میلیون نفر خیابانهای بلم در ایالت پارا را پر میکنند تا در پی تندیس چوبی کوچکی از بانوی ناصره راه بروند؛ هزاران نفر برای گرفتن طنابی ۴۰۰ متری تقلا میکنند. این بزرگترین رویداد کاتولیک برزیل است.
۱۱ اکتبر ۲۰۲۶محاسبهشده
Carnaval do Rio de Janeiro
در روزهای پیش از روزهٔ بزرگ، ریو د ژانیرو کارناوالی برپا میکند که بزرگترین کارناوال جهان شمرده میشود؛ روزانه دو میلیون نفر در خیابانها و رقابت مدرسههای سامبا که با ارابهها، طبلزنان و هزاران رقصنده از سامبادروم میگذرند.
۵ تا ۹ فوریهٔ ۲۰۲۷محاسبهشده
Bumba-meu-boi
در سراسر ژوئن، میدانهای جشن سائو لوئیس از گاوهای گلدوزیشده، طبلها و چوبکوبها پر میشود و نزدیک صد گروه «بومبا مئو بوی» مرگ و زنده شدن دوبارهٔ یک گاو را با آواز و رقص اجرا میکنند؛ نمایشی مردمی که میان تهیدستان برزیلِ دوران استعمار زاده شد.
۱۳ تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۷محاسبهشده
Festival Folclórico de Parintins
در شهری در آمازونِ برزیل، دو انجمن رقیبِ گاو، «کاپریشوسو»ی آبی و «گارانتیدو»ی سرخ، داستان بومبا مئو بوی را به سه شب نمایش بزرگ در میدان بدل میکنند؛ با صحنهآراییهای غولآسا، طبلها، افسانههای آمازونی و شهری که بر پایهٔ رنگ دو پاره شده است.
۲۵ تا ۲۷ ژوئن ۲۰۲۷تخمینی