تایپوسام در غارهای باتو

موروگان و نیزهٔ وِل

نام تایپوسام از «تای»، دهمین ماه تقویم تامیلی، و «پوسام»، ستاره‌ای که ماه بدر در آن روز نزدیکش است، گرفته شده. این جشن پیروزی موروگان بر دیو سوراپادمان را گرامی می‌دارد. بنا بر «کاندا پورانام»، روایت تامیلی اسکاندا پورانا، موروگان با «وِل»، نیزهٔ آسمانی‌ای که مادرش پارواتی به او داده بود، سوراپادمان را دو نیم کرد؛ دو نیمه به طاووسی بدل شدند که موروگان مرکبش کرد و خروسی که نشان پرچمش شد. این جشن هر جا جامعه‌ای تامیل باشد برگزار می‌شود ــ در هند، سریلانکا، سنگاپور، موریس، آفریقای جنوبی و جاهای دیگر ــ و در مالزی هزاران نفر را به غارهای باتو و معبد آرولمیگو بالاتاندایوتاپانی در پنانگ می‌کشاند.

غارهای باتو مجموعه‌ای از غارهای آهکی روی تپه‌ای ۳۲۵ متری در گومباک، حدود ۱۳ کیلومتری شمال کوالالامپور، هستند. بازرگان تامیل، ک. تامبوسامی، آنجا را به عنوان مکانی برای عبادت هندو معرفی کرد؛ معبدی برای موروگان در ۱۸۹۱ ساخته شد و نخستین تایپوسام سال بعد در آنجا برگزار شد. این مجموعه با معبدهای هندوی فراوان اکنون مجسمه‌ای ۴۳ متری از موروگان نیز دارد.

بر دوش کشیدن کاوادی

مؤمنان ۴۸ روز خود را آماده می‌کنند: پاکیزگی، نیایش منظم، گیاه‌خواری، روزه و پرهیز جنسی. قلب جشن «کاوادی آتّام» است: «کاوادی» در تامیلی یعنی «بار»؛ در ساده‌ترین شکل، نیم‌دایره‌ای چوبی یا فولادی روی قابی صلیبی است که روی شانه‌ها نگه داشته می‌شود و به نشانهٔ نذر حمل می‌شود ــ برای طلب یاری موروگان، ادای دِینی معنوی یا برای عزیزی که نیاز به شفا دارد. بسیاری کوزه‌های شیر، «پال کودام»، را نذر می‌کنند یا نیشکر، نارگیل تازه و گل می‌آورند. چشمگیرترین آن‌ها «وِل کاوادی» است، محرابی قابل حمل تا دو متر بلندی و تا ۳۰ کیلوگرم وزن، آراسته به پر طاووس و گل، که با سیخ‌ها و قلاب‌هایی که از پوست سینه و پشت می‌گذرند به بدن مؤمن بسته می‌شود؛ برخی گونه یا زبانشان را نیز سوراخ می‌کنند. خاکستر مقدس، «ویبوتی»، را بر بدن می‌مالند و طبل و سرود به مؤمنان کمک می‌کند به خلسه بروند.

صبح روز تایپوسام رژه‌ای از معبد سری ماهاماریامان در کوالالامپور آغاز می‌شود: ارابه‌ای نقره‌ای به وزن ۳۵۰ کیلوگرم که تندیس‌های موروگان و همسرانش والی و دِیوانای را حمل می‌کند به سوی غارهای باتو می‌رود و مؤمنان در پی آن می‌آیند. زائران پس از غسل آیینی در رود باتو، پابرهنه و رقصان زیر بارهایشان، به سوی معبد می‌روند.