جشن ملی انگورچینی

از تاکستان کلیساها تا جشنی ملی

مندوسا در آغاز قرن هفدهم کشت تاک را آغاز کرد تا برای آیین عشای ربانی کاتولیک شراب بسازد، چون وارد کردن آن بسیار گران بود؛ از این رو هر کلیسای کوچک تاکستان خودش را داشت. هنگام برداشت، رقص و آواز و غذا به راه بود و زیباترین زن انگورچین با تاجی از برگ مو و خوشه‌های انگور تاج‌گذاری می‌شد. نخستین جشن رسمی انگورچینی در ۱۹۳۶ برگزار شد، پس از آنکه فرماندار گیرمو گ. کانو و وزیرش فرانک رومرو دی جشن برداشتی را در فریولی ونتسیا جولیا در ایتالیا دیده بودند. این جشن شامل رژه‌ای در خیابان سان مارتین، ضیافتی در یک شراب‌سازی و شب هنگام نخستین «اجرای اصلی» در برابر بیش از ۲۵ هزار تماشاگر بود که در آن نخستین ملکهٔ انگورچینی تاج گذاشت. در ۱۹۷۲ نام آن به «جشن ملی انگورچینی» تغییر کرد.

از دسامبر تا فوریه هر یک از بخش‌های مندوسا جشن برداشت خود را برگزار می‌کند و ملکه‌ای برمی‌گزیند که در مارس برای تاج ملی رقابت می‌کند.

سه روز در مارس

پیش از رویدادهای اصلی، اسقف اعظم مراسم «تبرک میوه‌ها» را اجرا می‌کند؛ آیینی کاتولیک برای شکرگزاری از برداشت، همراه با تندیس «باکرهٔ کارودیا»، حامی تاکستان‌ها. این مراسم با ضربهٔ فرماندار بر تیغهٔ گاوآهن پایان می‌یابد؛ آیینی کهن که کارگران را به استراحت فرامی‌خواند. عصر نخستین جمعهٔ مارس «ویا بلانکای ملکه‌ها» است، رژه‌ای دوساعته از ارابه‌های نورانی که ملکه‌های پیشین و نامزدها را از مرکز مندوسا می‌گذراند و بیش از ۳۰۰ هزار نفر تماشایش می‌کنند. صبح روز بعد «کاروسل» در روشنایی روز از مرکز شهر می‌گذرد، با ارابه‌های ملکه‌ها، گاری‌هایی که گاو یا اسب آن‌ها را می‌کشد و گروه‌های گائوچو را حمل می‌کنند، و رقصندگانی از فرهنگ‌های دیگر قارهٔ آمریکا.

همان شب «اجرای اصلی» در تئاتر یونانی فرانک رومرو دی، میان تپه‌های پارک ژنرال سان مارتین، برگزار می‌شود؛ جایی که از ۱۹۶۳ میزبان آن است. بیش از هزار رقصنده داستانی را روایت می‌کنند که هر سال تغییر می‌کند اما معمولاً گذشته و حال مندوسا را از راه کار مردم و ساختن شراب بازمی‌گوید، با انگورهای غول‌پیکر، برداشت و شراب‌سازی. سپس ۳۰۰ رأی با صدای بلند شمرده می‌شود تا ملکه و نایب‌ملکهٔ ملی انتخاب شوند و پیشینیانشان بر سرشان تاج می‌گذارند؛ شب با آتش‌بازی تمام می‌شود. شب بعد نمایش بدون انتخابات و با کنسرت نوازندگان سرشناس تکرار می‌شود. از میانهٔ دههٔ ۲۰۱۰ در مندوسا بر سر این انتخاب بحث است و گروه‌های فمینیست آن را مسابقهٔ زیبایی‌ای می‌دانند که زنان را به شیء تبدیل می‌کند.