چهار جشن در این صفحه، و هر چهارتا در حیاط یک صومعهٔ دژمانند برگزار میشود. بوتان تقویم قمری خودش را دارد، پس هیچکدام از این تاریخها با حساب به دست نمیآید؛ اینها تاریخهای مقدماتیِ انجمن دفترهای گردشگریاند و جابهجا میشوند.
عکس: Bernard Gagnon، CC BY-SA 4.0، از ویکیانبار
«تسهچو» در زبان دزونگخا یعنی «روز دهم»، و این جشنها دقیقاً همیناند — روز دهمِ ماهی از تقویم قمری بوتان، به یادِ گورو رینپوچه، استادِ سدهٔ هشتم که آوردنِ بودیسم به این سرزمین را به او نسبت میدهند. هر شهرستان تسهچوی خود را دارد. رقصها «چام» است، با نقاب، که راهبان و مردم عادی میکنند، و در بامدادِ روزِ آخرِ تسهچوهای بزرگ، پیش از سپیده، «تونگدْرِل» را بالا میبرند — پردهٔ عظیمِ چهلتکهدوزی به بلندای چند طبقه — و پیش از آنکه آفتاب به آن برسد جمعش میکنند.
تقویم بوتان از آن تقویمهایی نیست که این سایت بتواند حسابش کند، و خودِ بوتان هم جشنهایش را به شکل قاعدهای منتشر نمیکند که دیگران بتوانند حساب کنند. آنچه هست یک فهرست است: انجمن دفترهای گردشگری بوتان برنامهٔ سالِ آینده را با عنوانِ «مقدماتی» بیرون میدهد، با این یادداشت که تاریخها تا وقتی دزونگِ مربوط تأییدشان نکند مقدماتیاند. هر تاریخی که اینجا آمده از همان فهرست است و برچسبِ «تخمینی» دارد. این تشریفات نیست. بر همین اساس برنامه بریزید، و پیش از خریدِ هر چیزی که پس گرفته نمیشود، نزدیکِ موعد دوباره بپرسید.
رقص طبلِ دْرامِتسه به دلیلِ دیگری اینجاست. تسهچوی یک شهرستان با تاریخِ منتشرشده نیست، بلکه رقصِ یک صومعه در شرقِ کشور است که یونسکو در ۲۰۰۸ ثبتش کرده؛ در خودِ دْرامِتسه سالی دو بار تقدیم میشود و امروز در تسهچوهای سراسر کشور اجرا میشود. جشنِ خودش اصلاً در فهرست ملی تاریخ ندارد.
Punakha Dromchoe
مردانی از نُه بخشِ روستایی جامهٔ جنگاوران میپوشند و نبردِ ۱۶۳۹ را دوباره در حیاطِ دزونگ پوناکا، میان دو رودخانه، میجنگند. سه روز این، بعد سه روز رقصِ نقابدار، و در پایان جِه خِنپو پرتقالها را در رودِ مو چو میاندازد.
۱۳ تا ۱۵ فوریهٔ ۲۰۲۷تخمینی
Paro Tshechu
پنج روز رقصِ نقابدار در میدانِ زیرِ دزونگ رینپونگ، و بامدادِ روزِ آخر، پیش از سپیده، پردهای به اندازهٔ ساختمانی سهطبقه در تاریکی بالا میرود، هزاران نفر نگاهش میکنند، و پیش از رسیدنِ آفتاب جمع میشود.
۱۸ تا ۲۲ مارس ۲۰۲۷تخمینی
Thimphu Tshechu
تسهچوی پایتخت در پاییز سه روز حیاطِ دزونگ تاشیچو را پر میکند. این همان جشنی است که بیشترِ مردمِ کشور دستِکم یک بار به آن رفتهاند، و در آن روزها مقرِ حکومت میدانی برای رقص میشود با چند هزار نفر که گرداگردش نشستهاند.
۱۰ تا ۱۲ اکتبر ۲۰۲۷تخمینی
Drametse Ngacham
شانزده مرد با نقابِ جانوران و ردای رهبانی، هر کدام یک طبل، در صومعهای بر تیغهای در شرقِ بوتان میرقصند. یونسکو در ۲۰۰۸ ثبتش کرد. در خودِ دْرامِتسه سالی دو بار تقدیم میشود و امروز در تسهچوهای سراسر کشور اجرا میشود.