درومچوی پوناکا

پایتختِ زمستانی، و یک نبرد

دزونگ پوناکا را نگاوانگ نامگیال، نخستین ژابدرونگ، در ۱۶۳۷ و ۱۶۳۸ بر زبانهٔ زمینی ساخت که در آن فو چو و مو چو به هم می‌رسند. دو سال بعد نیرویی تبتی برای گرفتنش آمد، و برای آن یادگارِ مقدس که در آن نگهداری می‌شد — رانگجونگ کارساپانی، که ژابدرونگ از تبت آورده بود و نشانهٔ حقِ او برای فرمانروایی بود. تبتی‌ها در ۱۶۳۹ شکست خوردند، و درومچو همان را بازسازی می‌کند.

پازاپ‌ها

جنگاوران را «پازاپ» می‌نامند. گروهی ثابت نیستند: هر سال بخش‌های روستاییِ پوناکا و تیمفو مردانی را برمی‌گزینند تا با جامهٔ سنتی صف‌ها را پر کنند و پیروزی بر نیروهای تبتی در روزگارِ ژابدرونگ نگاوانگ نامگیال را بازی کنند. رسانهٔ ملی در گزارشِ جشنِ ۲۰۲۶ تنها از وانگ تسوچن گیه و بخشِ لینگموکا ۱۶۰ پازاپ شمرد که نزدیک به نیمشان جوان بودند، و نوشت بزرگانِ محلی پسرها را تشویق می‌کنند همین حالا پیش بیایند، به‌جای آنکه بعدها مردان را وادار کنند — تا این سنّت برجا بماند. ویکی‌پدیا در مقالهٔ دزونگ، تمامِ صف‌آرایی را ۱۳۶ پازاپ می‌آورد.

پرتقال‌ها

جشن کنارِ آب تمام می‌شود. جِه خِنپو، رئیسِ نهادِ رهبانی، به مو چو پایین می‌رود و پرتقال در رود می‌اندازد؛ پرتقال‌ها نمایندهٔ رانگجونگ کارساپانی‌اند و پیشکشی برای ناگاها. سپس رقص‌های نقاب‌دار به یادِ ساخته‌شدنِ دزونگ می‌آید، و پس از آن سه روزِ خودِ تسه‌چو آغاز می‌شود.

چه وقت است

درومچو در نهمینِ روزِ ماهِ اولِ تقویم بوتان باز می‌شود، که به فوریه یا مارس می‌افتد. انجمن دفترهای گردشگری بوتان برای ۲۰۲۷ درومچو را ۱۳ تا ۱۵ فوریه و تسه‌چو را ۱۶ تا ۱۸ فوریه آورده، زیرِ عنوانی که می‌گوید مقدماتی و یادداشتی که تاریخ‌ها تا تأییدِ دزونگ مقدماتی‌اند. در ۲۰۲۶ این دو، ۲۳ تا ۲۵ و ۲۶ تا ۲۸ فوریه بودند.