کارناوال خنیاگران کیپ‌تاون

گروه پشت گروه

کارناوال را گروه‌هایی به نام «کلوپسه» اجرا می‌کنند، از واژه‌ای در آفریکانس کیپ به معنای باشگاه. هر گروه با یونیفرم درخشان ویژهٔ خود، با کلاه، چتر آفتابی و چهرهٔ رنگ‌شده رژه می‌رود و موسیقی «گوما» را با بانجو، ترومپت و طبل می‌نوازد، و گروه‌ها با فاصله حرکت می‌کنند تا صدای هر کدام جداگانه شنیده شود. در پیشاپیش، رقصندگانی به نام «فورلوپرتیس» با حرکت‌های پرشور راه را باز می‌کنند. در ۲۰۲۶ بیش از ۱۶ گروه و حدود ۲۰ هزار اجراکننده، در برابر ۸۰ تا ۱۰۰ هزار تماشاگر پیش‌بینی‌شده، مسیری ۱٫۲ کیلومتری در جادهٔ سامرست در گرین پوینت را پیمودند و وارد ورزشگاه شدند، جایی که مسابقه‌ها آغاز شد.

رقابت میان گروه‌ها سخت است. لباس‌ها و اجراها تا روز رژه پنهان می‌مانند و گروه‌ها برای جام‌هایی چون «قهرمان قهرمانان» رقابت می‌کنند. طبل گوما رشته‌ای است که همهٔ موسیقی کارناوال را به هم پیوند می‌دهد؛ ضرب‌آهنگ‌هایش یادآور هند، اندونزی، آفریقا و خاورمیانه است و در کنارش ترانه‌های «موپی» و ملودی‌هایی هست که از موسیقی آفریقایی‌تباران آمریکا اثر گرفته‌اند.

سال نو دوم

در سدهٔ نوزدهم، سال نو بزرگ‌ترین جشن سال در دماغه بود و بردگان در ۲ ژانویه اجازهٔ تعطیلی داشتند تا به شیوهٔ خود جشن بگیرند. لباس می‌آراستند و با بانجو، گیتار، طبل گوما، سوت و سازهای بادی می‌رقصیدند. بردگی در دماغه در ۱۸۳۴ برچیده شد و گمان می‌رود نخستین گروه کارناوال در ۱۸۸۷ سازمان یافت. نمایش‌های خنیاگران آمریکایی که در اواخر سدهٔ نوزدهم به کیپ‌تاون آمدند هم این سنت را شکل دادند ــ از جمله رسم سیاه کردن چهره که هنوز بحث‌برانگیز است. در دوران آپارتاید این جشن نامی داشت که امروز به طور گسترده توهینی نژادی شمرده می‌شود و از آن پس تغییر نام داده است.

آپارتاید ضربهٔ سختی به کارناوال زد. پس از آنکه «ناحیهٔ شش» در ۱۹۶۶ منطقهٔ ویژهٔ سفیدپوستان اعلام شد و حدود ۶۰ هزار ساکنش به اجبار کوچانده شدند، جامعه‌های خنیاگران در دشت‌های کیپ پراکنده شدند. کارناوال در ۱۹۶۷ از خانه‌اش، ورزشگاه گرین پوینت، رانده شد و در ۱۹۷۷ رژهٔ خنیاگران در سراسر کیپ‌تاون ممنوع شد. رژه تنها در ۱۹۸۹ به مسیر اصلی‌اش، از ناحیهٔ شش تا گرین پوینت، بازگشت. طالب پیترسن، موسیقی‌دان، معنای این روز را چنین خلاصه کرد: «Dis onse dag» ــ «این روز ماست».