ماردی گرا در نیواورلئان

کروها و هدیه‌های پرتابی

رژه‌های نیواورلئان را باشگاه‌هایی اجتماعی به نام «کرو» برگزار می‌کنند که بیشترشان هر سال همان برنامه و مسیر را دنبال می‌کنند. قدیمی‌ترین‌ها کروی رازآلود کوموس، رکس، شوالیه‌های موموس و کروی پروتئوس‌اند؛ امروز «ابرکروها»یی مانند اندیمیون و باکوس، و باشگاه کمک اجتماعی و تفریحی زولو که بیشتر اعضایش آفریقایی‌تبارند، برخی از بزرگ‌ترین رژه‌ها را برپا می‌کنند. رژه‌های اصلی از محله‌های آپ‌تاون و مید-سیتی راه می‌افتند و خیابان سنت چارلز و خیابان کانال را می‌پیمایند. سواران ارابه‌ها «ثرو»ها را به سوی جمعیت پرتاب می‌کنند: رشته‌های مهرهٔ پلاستیکی، سکه‌های یادبود، لیوان‌های پلاستیکی تزیین‌شده و اسباب‌بازی‌های کوچک. همراه رژه‌ها فصلی از مجلس‌های رقص هم برپاست که بسیاری از آن‌ها خصوصی‌اند. در شب ماردی گرا، دربارهای رکس و کوموس با هم دیدار می‌کنند و روز به پایان می‌رسد.

رکس، پادشاه کارناوال

بسیاری از نمادهای کارناوال از سازمان رکس می‌آیند که در ۱۸۷۲ بنیاد نهاده شد و نام رسمی‌اش «مدرسهٔ طراحی» است. رنگ‌های بنفش، سبز و طلایی آن رنگ‌های کارناوال شده‌اند ــ رژه‌ای در ۱۸۹۲ گفت که این رنگ‌ها نماد عدالت، ایمان و قدرت‌اند ــ و سرود آن، «اگر روزی از عشق ورزیدن بازایستم»، از نخستین رژه برای رکس نواخته شده است. سکه‌های یادبود ویژه که امروز از محبوب‌ترین هدیه‌های پرتابی‌اند، ابتکار رکس بودند. به رسم دیرین، پادشاه کارناوال با قایق به شهر می‌رسد، که اکنون بخشی از برنامهٔ «دوشنبهٔ چرب» در شب پیش از ماردی گراست، و یکی از ارابه‌های پیشاپیش رژهٔ او «بوف گرا»، گاو پروار، را حمل می‌کند؛ نماد آخرین گوشتی که پیش از روزهٔ بزرگ خورده می‌شود.

از ۱۶۹۹ تا امروز

نخستین گزارش ماردی گرا در لوئیزیانا به ۲ مارس ۱۶۹۹ بازمی‌گردد، هنگامی که کاشفان فرانسوی ایبرویل و بیینویل آن را در دهانهٔ رود میسیسیپی جشن گرفتند. رژه‌های نقاب‌دار در خیابان‌های نیواورلئان گاه با قانون ممنوع می‌شد، اما همیشه بازمی‌گشت. در ۱۸۵۶، ۲۱ بازرگان نخستین کروی شهر، کوموس، را بنیاد نهادند تا ماردی گرا را با رژه‌ای رسمی جشن بگیرند و در ۱۸۷۵ لوئیزیانا ماردی گرا را تعطیل رسمی ایالت اعلام کرد. شهر نیواورلئان آن را جشنی دینی و فصلی از سنت‌ها می‌داند، زمانی که جامعه «به شیوه‌هایی رسمی، شاد و اغلب غیرمنتظره» گرد هم می‌آید.