دوکاس مونس (دودو)

ارابهٔ زرین

«دوکاس مونس» که با مهربانی «دودو» خوانده می‌شود، نخستین بار در ۱۲۴۸ یاد شده است. افسانه‌ای پایدار اما نادرست آن را به طاعون ۱۳۴۹ پیوند می‌دهد، هنگامی که صندوقچهٔ قدیسه والترود، حامی شهر، در دسته‌ای گردانده شد. در ۱۳۵۲ تاریخ جشن بر یکشنبهٔ تثلیث نهاده شد. در گذر سده‌ها دسته‌روی دینی رنگ شهری گرفت و از ۱۴۴۰ نبرد قدیس جرج و اژدها بخشی از آن است. جشن چند بار ممنوع و دوباره برقرار شد، به دست امپراتور ژوزف دوم در ۱۷۸۶، انقلابیون فرانسوی و ویلیام یکم پادشاه هلند، و حدود ۱۹۳۰ جان تازه‌ای گرفت. این جشن بخشی از ثبت یونسکو با عنوان «غول‌ها و اژدهاهای دسته‌روی در بلژیک و فرانسه» است.

شامگاه شنبه، در آیینی دینی، صندوقچه از محراب کلیسای سنت‌وودرو پایین آورده و به مقام‌های شهر سپرده می‌شود و دسته‌ای مشعل‌به‌دست به راه می‌افتد. صبح یکشنبه صندوقچه را بر «کار دُر»، ارابه‌ای زراندود، می‌نهند که اسب‌های بارکش آن را همراه صنف‌هایی که تاریخ منطقه را نمایندگی می‌کنند در خیابان‌ها می‌کشند. در پایان، ارابه باید از شیب تند و سنگفرش سنت‌وودرو بالا برود و صدها نفر از پشت آن را هُل می‌دهند. باور محلی این است که اگر ارابه یک‌نفس به بالا نرسد، شهر گرفتار بدبختی خواهد شد؛ می‌گویند چنین چیزی در ۱۸۰۳، ۱۹۱۴ و ۱۹۴۰ رخ داد.

لومسون

میان دوازده و نیم تا یک بعدازظهر، در میدان بزرگ، قدیس جرج با اژدهایی حدود ده متری که سر دُمش موی اسب دارد می‌جنگد. «مردان سفیدپوش» اژدها را حرکت می‌دهند و «شیطان»هایی با مثانه‌های بادکرده یاری‌اش می‌کنند و بر یاوران قدیس جرج، «شنشن»ها، و بر جمعیت می‌کوبند. یک هفته بعد صندوقچه با آیینی باشکوه به کلیسا بازگردانده می‌شود.