جشن قدیس بلاس

هشداری از قدیس

بنا بر افسانه، در ۹۷۲ کشتی‌های ونیزی به بهانهٔ گرفتن آذوقه نزدیک گروژ و لوکروم لنگر انداختند، اما در پی گرفتن شهر بودند. قدیس بلاس بر کشیشی به نام استویکو، که در کلیسای قدیس استفان نیایش می‌کرد، پدیدار شد و گفت سنا را آگاه کند. دوبروونیک آمادهٔ دفاع شد، ونیزی‌ها عقب نشستند و شهروندان سپاسگزار بلاس را قدیس حامی اصلی خود کردند. بنا بر سنت این جشن از همان سال برگزار می‌شود و روزگاری همهٔ مردم جمهوری دوبروونیک را به شهر می‌آورد؛ در روزهای پیرامون جشن تبعیدیان و حتی خطاکاران آزادانه می‌توانستند به شهر درآیند. یونسکو آن را در ۲۰۰۹ در فهرست معرف ثبت کرد.

کبوتر، پرچم و گلو

شامگاه روز پیش، جشن شمع‌ها، هنگامی که ناقوس همهٔ کلیساها به صدا درمی‌آید، کبوترهای سفید به نشانهٔ صلح در برابر کلیسای جامع رها می‌شوند و پرچم قدیس بلاس بر ستون اورلاندو برافراشته می‌شود. مؤمنان برای آیین شفای گلو گرد می‌آیند: کشیشان با دو شمعِ ضربدری مردم را تبرک می‌کنند، چون باور دارند قدیس بلاس نگهبان گلوست.

در ۳ فوریه، پرچم‌داران محله‌ها با لباس محلی به شهر سرازیر می‌شوند و اسقفان، مقام‌های شهر و مردم دوبروونیک در دسته‌ای بقایای قدیس را در استرادون و کوچه‌های شهر همراهی می‌کنند. یکی از دیدنی‌های جشن «ترومبونیری»ها هستند؛ مردانی با تفنگ‌های کوتاه و دهان‌گشاد که روزگاری برای سروصدا و ترساندن دشمنان شهر به کار می‌رفت و پیش از ورود به شهر شلیک می‌کنند. پس از جشن پرچم‌ها به روستاهایشان بازمی‌گردند تا برکت قدیس را به کسانی که نتوانستند بیایند برسانند.