جشن دانوجهٔ گانگ‌نونگ

جشنی برای خدایان شهر

«دانوجهٔ گانگ‌نونگ»، که مردم محل آن را «دانوگوت» می‌نامند، جشن گانگ‌نونگ برای «دانو»، پنجمین روز ماه پنجم قمری، است. هدفش آرام کردن خدایان محلی و گرفتن برکت آنان است تا منطقه از بلاهای طبیعی در امان بماند. دست‌کم چهارصد سال پیشینه دارد و شاید ریشه در آیین‌هایی بیش از هزارساله داشته باشد. آیین‌های کنفوسیوسی، شَمَنی و بودایی در آن کنار هم‌اند. در دوران استعمار ژاپن سرکوب شد و از دههٔ ۱۹۵۰ پژوهش و احیا شد. از ۱۹۶۷ میراث ناملموس ملی کره است و در فهرست معرف یونسکو نیز ثبت شده است.

از خدایان این جشن یکی خدای کوه است که روزگاری کیم یو-سین، سردار شیلا، بود و دیگری روح نگهبان اصلی شهر که روزگاری راهبی بودایی به نام پومیل بود و می‌گویند مردم را از دزدان دریایی محافظت می‌کرد.

از کوه تا میدان جشن

در روز بیستم ماه سوم، نمایندگان شهر در «چیل‌سادانگ»، ساختمانی اداری از دوران جوسون، به خدایان شراب برنج پیشکش می‌کنند و دم کردن شراب مقدس را با برنجی که خانواده‌های محل هدیه داده‌اند آغاز می‌کنند. در روز پنجم ماه چهارم، رهبران جشن برای آیین‌های کنفوسیوسی، موسیقی و رقص شَمَنی به زیارتگاه خدای کوه در گردنهٔ «ده‌گوال‌ریونگ» بالا می‌روند و شَمَنی شاخه‌ای مقدس از درختی فرود می‌آورد. در روز پانزدهم، لوح روح خدای نگهبان و شاخهٔ مقدس را در دسته‌ای به روستاهای «گوسان» و «هاک‌سان»، جایی که می‌گویند زاده شده، می‌برند و او را به همسری ایزدبانویی محلی درمی‌آورند و در زیارتگاه ایزدبانو پانزده روز ماه عسل برپاست.

شامگاه روز یکم ماه پنجم، خدایان پیوندیافته را از خیابان اصلی به میدان جشن، «دانوجانگ»، می‌برند. در هفتهٔ بعد، هر روز با آیینی بامدادی آغاز می‌شود، شَمَن‌ها آیین‌هایی دربارهٔ احترام به پدر و مادر، آرامش، عشق، جنگ و کامیابی اجرا می‌کنند و نمایش نقاب «گوان‌نو» و آوازهای مردمی «اودوک‌تگی» به صحنه می‌آیند. بازدیدکنندگان می‌توانند بادبزن دانوجه بسازند، کلوچهٔ برنجی «سوری‌چوی» بخورند و موی خود را با آب زنبق بشویند. گرداگرد همهٔ این‌ها «نان‌جانگ»، به معنای «آشوب»، گسترده است؛ بزرگ‌ترین بازار روباز کشور با خوراک، صنایع دستی، بازی و مسابقه. در روز هفتم، آیینی کنفوسیوسی جشن را به پایان می‌برد.