اکتبرفست

عروسی در چمنزار

در ۱۲ اکتبر ۱۸۱۰ ولیعهد باواریا، لودویگ، با شاهزاده ترزه از زاکسن-هیلدبورگ‌هاوزن ازدواج کرد و از مردم مونیخ دعوت شد تا در کشتزارهای بیرون حصار شهر جشن بگیرند. سال بعد این زمین «ترزین‌ویزه»، یعنی چمنزار ترزه، نام گرفت و مردم محلی هنوز جشن را کوتاه «ویزن» می‌نامند. نخستین جشن با مسابقهٔ اسب‌دوانی به پایان رسید. در ۱۸۱۱ دوباره برگزار شد و نمایشگاه کشاورزی هم به آن افزوده شد، و در ۱۸۱۹ شورای شهر ادارهٔ آن را به دست گرفت و مقرر کرد که هر سال برپا شود. در سدهٔ نوزدهم، برای بهره‌گیری از شب‌های گرم‌تر، آغاز جشن به سپتامبر منتقل شد و اکنون تنها روزهای پایانی در اکتبر است. جشن ۲۰۲۶ صد و نود و یکمین اکتبرفست است.

«اُتسَپفت ایز!»

شنبهٔ افتتاحیه با رژهٔ ورود میزبانان جشن آغاز می‌شود؛ گاری‌های تزیین‌شده و ارابه‌های آبجوسازی‌ها همراه دسته‌های موسیقی چادرها. این رژه از ۱۹۳۵ به شکل امروزی برگزار می‌شود. درست ساعت دوازده ظهر، شهردار مونیخ در چادر شوتن‌هامل نخستین بشکه را باز می‌کند و به گویش باواریایی فریاد می‌زند: «O’zapft is!» یعنی «باز شد!»؛ آیینی که از ۱۹۵۰ پابرجاست. سپس دوازده شلیک به چادرهای دیگر خبر می‌دهد که می‌توانند پذیرایی را آغاز کنند. در نخستین یکشنبه، حدود هشت هزار نفر با لباس‌های سنتی، همراه باشگاه‌های تیراندازی، دسته‌های موسیقی و نزدیک به چهل کالسکهٔ اسبی، به پیشوایی «مونشنر کیندل» هفت کیلومتر از ساختمان ماکسیمیلیانئوم تا ترزین‌ویزه راه می‌روند.

آبجوی مونیخ

در اکتبرفست فقط آبجویی عرضه می‌شود که در محدودهٔ شهر مونیخ و مطابق قانون خلوص آبجوی آلمان ساخته شده باشد، و حق تولید آن از آنِ شش آبجوسازی است: آوگوستینر، هاکر-پشور، لوون‌بروی، پاولانر، اشپاتن و هوف‌بروی. این آبجو به دو شکل عرضه می‌شود: «مِرتسن» سنتی و «فست‌بیر» که رنگ روشن‌تری دارد. در ۲۰۲۵ محوطه ۱۴ چادر بزرگ و ۲۰ چادر کوچک داشت؛ سالن‌های چوبی موقتی که هر یک از چادرهای بزرگ به یکی از آبجوسازی‌های مونیخ وابسته است. از ۲۰۰۵ چادرها تا ساعت شش عصر فقط موسیقی بادی سنتی پخش می‌کنند و از ۲۰۱۱ سیگار کشیدن در جشن ممنوع است.