روز سنت پاتریک

قدیس

سنت پاتریک مبلغ و اسقفی مسیحی در سدهٔ پنجم بود. بنا بر «اعتراف‌نامه»، متنی که گمان می‌رود خود پاتریک نوشته باشد، او در خانواده‌ای ثروتمند از بریتانیای رومی زاده شد، در شانزده‌سالگی به دست مهاجمان ایرلندی ربوده شد و شش سال به عنوان برده چوپانی کرد و در این مدت به خدا روی آورد. او به خانه گریخت، کشیش شد و به روایت سنت به ایرلند بازگشت تا ایرلندی‌ها را به مسیحیت درآورد. سنت می‌گوید او در ۱۷ مارس درگذشت و در داون‌پاتریک به خاک سپرده شد. روز او در اوایل سدهٔ هفدهم عید رسمی مسیحی شد و محدودیت‌های خوردن و نوشیدنِ ایام روزهٔ بزرگ برای این روز برداشته می‌شد.

سبز و شبدر

در روز سنت پاتریک مردم شبدر و لباس سبز می‌پوشند. گفته می‌شود پاتریک با شبدرِ سه‌برگ تثلیث را توضیح می‌داد؛ داستانی که نخستین بار در ۱۷۲۶ به نوشته درآمد. دست‌کم از دههٔ ۱۶۸۰ روبان سبز و شبدر در این روز پوشیده می‌شد و در سده‌های بعد رنگ سبز به نماد ایرلند بدل شد. جشن‌ها رژه، جشنواره و «کیلی»ها ــ گردهمایی‌های موسیقی سنتی ــ را در بر می‌گیرند و روزهای ۱ تا ۱۷ مارس «هفتهٔ زبان ایرلندی» است. رسمی کهن به نام «غرق کردن شبدر» شبدری را ته لیوان ویسکی، آبجو یا شراب سیب می‌گذارد که در پایان روز به سلامتی نوشیده می‌شود.

جشن‌های امروزی بسیار وام‌دار ایرلندی‌های مهاجرند. رژه‌ها در سدهٔ هجدهم در آمریکای شمالی آغاز شدند و تنها در سدهٔ بیستم به ایرلند رسیدند، و تا اواخر سدهٔ بیستم این روز اغلب در میان مهاجران باشکوه‌تر از خود ایرلند جشن گرفته می‌شد. از ۲۰۱۰ برنامهٔ «سبزپوشی جهانی» گردشگری ایرلند بیش از ۳۰۰ بنای شاخص را در پنجاه کشور سبز کرده است.

رژهٔ دوبلین

رژهٔ ملی روز سنت پاتریک ظهر ۱۷ مارس از میدان پارنل آغاز می‌شود، از خیابان اوکانل پایین می‌آید، از پل اوکانل می‌گذرد و از بخش جنوبی شهر تا تقاطع خیابان کاف و خیابان کوین می‌رود؛ مسیری ۳٫۲ کیلومتری. دسته‌های موسیقی بین‌المللی، نمایش‌ها و گروه‌های تشریفاتی در آن شرکت می‌کنند. جایگاه تماشاگران هست، اما بیشتر مردم جایی کنار مسیر پیدا می‌کنند ــ برگزارکنندگان توصیه می‌کنند زود برسید.