جشن فانوس آسمانی پینگشی

نشانهٔ امنیت

پینگشی شهرکی دورافتاده در کوه‌های شهر تایپه جدید است و فانوس‌های آسمانی‌اش از تاریخ محلی برآمده‌اند. مهاجرانی از جنوب چین در ۱۸۲۱ به اینجا آمدند. در دوران دودمان چینگ، دولت به‌دشواری می‌توانست از این روستاهای دورافتاده حفاظت کند؛ پس از برداشت زمستانی، که راهزنان گرسنه بیش از همیشه حمله می‌کردند، روستاییان گاه در کوه‌ها پنهان می‌شدند و تنها مردان توانا برای دفاع از خانه می‌ماندند. وقتی خطر می‌گذشت، مردان فانوس رها می‌کردند تا به خانواده‌هایشان خبر دهند که می‌توانند بازگردند. روایتی دیگر می‌گوید فانوس‌ها نخست دعاهایی بودند که در آغاز کشت بهاره رها می‌شدند و زنان با آن‌ها فرزند بیشتر و برداشتی فراوان آرزو می‌کردند. خود فانوس آسمانی که «فانوس کونگ‌مینگ» هم نامیده می‌شود، به رسم سنتی به ژوگه لیانگ، صدراعظم دوران سه پادشاهی، نسبت داده می‌شود که آن را برای فرستادن پیام‌های نظامی به کار می‌برد.

در پایان سدهٔ بیستم این رسم به جشنی سالانه برای جشن فانوس بدل شد و در ۲۰۰۸ شهر تایپه جدید آن را آیین مردمی شهری شناخت.

نوشتن آرزو

جشن را دولت شهر تایپه جدید برگزار می‌کند و ورود رایگان است. هر روز نوبت‌هایی در سه محل برپاست ــ دبستان جینگ‌تونگ، دبیرستان پینگشی و سرانجام، شلوغ‌تر از همه، میدان فانوس آسمانی شیفن ــ و هزاران فانوس رایگان میان بازدیدکنندگان پخش می‌شود. در خود روز جشن فانوس، فانوس اصلی غول‌آسایی در شیفن رها می‌شود.

فانوس از نوارهای بامبوی «گوی‌جو» ــ که با واژهٔ «ثروت» هم‌آواست ــ و کاغذ برنجِ آمیخته با الیاف کنف ساخته می‌شود و چهار یا پنج وجه برای نوشتن آرزو دارد. برای رها کردنش، کاغذ را از نظر پارگی بررسی کنید، آرزویتان را بنویسید، تکه‌ای کاغذ آغشته به روغن را به سیم پایین فانوس بیاویزید، فانوس را باز کنید و کسی آن را ثابت نگه دارد، کاغذ را روشن کنید و وقتی هوای گرم فانوس را بالا کشید، رهایش کنید.