دسته‌های ماسوپوستِ هلینتسکو

یک روستا، خانه به خانه

در هلینسکو و شش روستای پیرامونش، در ارتفاعات بوهم و موراوی، مردان و پسران در روزی از هفته‌های پیش از روزهٔ بزرگ، نقاب می‌زنند و با دستهٔ موسیقی برنجی تمام روستا را می‌گردند. نخست اجازهٔ گشتن می‌گیرند و بعد از خانه‌ای به خانهٔ دیگر می‌روند. در هر خانه چرخی آیینی می‌زنند — که برای محصول پربار و رفاه آن خانواده زده می‌شود — و در برابرش خوراک، نوشیدنی و پول اندکی می‌گیرند.

نقاب‌ها دو گونه‌اند و همهٔ روستا می‌داند کدام کدام است: نقاب سرخ را پسران می‌زنند و سیاه را مردان زن‌دار. میان چهره‌ها «لاوفر» هست که پیشاپیش می‌رود و اجازه می‌گیرد، یک زن، ترک‌ها، مرد کاهی، دودکش‌پاک‌کن، دوره‌گرد، و جلوتر از همه مادیان با «راس»، یعنی سلاخ، پشت سرش. پدران نقاب‌های کهنه را برای پسرانشان از نو می‌سازند و بچه‌ها در تدارک کمک می‌کنند؛ این آیین از همین راه دست‌به‌دست شده است.

کشتن مادیان

پس از آخرین خانه، نوبت کشتن مادیان است. مادیان را در وصیت‌نامه‌ای طنزآمیز و مربوط به همان سال به گناهان سال متهم می‌کنند، متن را پیش روی همه می‌خوانند، و بعد به‌نمادین اعدامش می‌کنند. جرعه‌ای نوشیدنی او را زنده می‌کند و رقص آغاز می‌شود. این رسم از ممنوعیت‌های کلیسا و حکومت سوسیالیستی جان سالم به در برد و در ۲۰۱۰ در فهرست نمایندهٔ میراث فرهنگی ناملموس بشریتِ یونسکو ثبت شد.

کدام روستا، کدام روز

خودِ ماسوپوست سه‌شنبهٔ پیش از چهارشنبهٔ خاکستر تمام می‌شود و با عید پاک جابه‌جا می‌شود، اما روستاها دسته‌هایشان را در هفته‌های پیش از آن پخش می‌کنند و هر کدام شنبهٔ خودش را برمی‌دارد: وسِلی کوپتس و هامری، هلینسکو-بلاتنو، وورتووا و استودنیتسه، ویتانوف و استان، وچلاکوف، ینیکوف. خودِ هلینسکو سه‌شنبهٔ آخر با فصل خداحافظی می‌کند و صبحش نقاب‌های بچه‌ها از مدرسه راه می‌افتند. تاریخ هر سال را شهر و موزهٔ فضای باز در ژانویه منتشر می‌کنند.