پچوم بن

پانزده روز برای مردگان

پچوم بن در پایان خلوت بارانی بودایی می‌افتد، در ماهِ کاهندهٔ دهم. چهارده روز نخست، که «کان بن» نام دارد، خانواده‌ها به‌نوبت خوراک به معبد محله می‌برند؛ روز پانزدهم، یعنی خودِ پچوم بن، همه را یک‌جا گرد می‌آورد. باور بر این است که در این روزها دروازه‌های آن جهان باز است و مردگان بیرون‌اند، و کامبوجی‌ها برای خویشانشان تا هفت نسل پیش ثواب می‌فرستند.

نذرها هم‌زمان دو کار می‌کنند و کامبوجی‌ها هر دو را برایتان می‌گویند. خوراکی که به راهبان داده می‌شود، ثوابی است که از راه آنان به مردگان می‌رسد. خوراکی که مستقیم داده می‌شود — گلوله‌های برنج، بای بن، که پیش از نخستین روشنی بر زمین می‌گذارند یا در هوا می‌پراکنند — برای ارواح گرسنه است، پرِت، ارواحی باریک‌گلو که در روشنایی روز سیر نمی‌شوند و از جملهٔ آن‌هایند خویشانی که دیگر کسی به یادشان نیاورده است. بسیاری از خانواده‌ها در طول پانزده روز به هفت معبد مختلف می‌روند تا مبادا نیایی از قلم بیفتد چون خانواده جابه‌جا شده است.

راهبان شب را با خواندن نیایش می‌گذرانند، گاه بی‌آنکه بخوابند، و معبدها روشن می‌مانند. این جشنی جدی است نه شاد، و در کامبوج آن را جشنی می‌خوانند که بیش از هر جشن دیگری از آنِ خودِ این کشور است.

زمان برگزاری

تاریخ با ماه جابه‌جا می‌شود. پانزده روز در ماه نوِ ماه دهم تمام می‌شود و سه روز آخرش تعطیل رسمی است: در ۲۰۲۶، دهم و یازدهم و دوازدهم اکتبر. پنوم‌پن روزهای پیش از آن خالی می‌شود و جاده‌های استان‌ها در هر دو جهت پر است.